एकदा एकः शशकः स्वस्य धावनवेगेन गर्वं करोति स्म   ।   सः कूर्मम् उपहसति स्म यतः सः अतिशयेन मन्दगामी आसीत्   ।   कूर्मः शान्ततया प्रत्यवदत् त्वं शीघ्रगामी भवसि किन्तु अहं स्पर्धायां त्वां पराजयितुम् शक्नोमि   ।   शशकः उच्चैः अहसत्   ।   एतद् अशक्यम्! तथापि तव स्पर्धायाः आह्वानं अङ्गीकरोमि   ।  

वनस्य पशवः स्पर्धां द्रष्टुं समागताः   ।   एकः लोमशः आरम्भबिन्दुं समाप्तिबिन्दुं च अचिह्नयत्   ।   यदा स्पर्धा आरब्धा तदा शशकः वेगेन अधावत् परन्तु कूर्मं बहु पृष्ठे आसीत्   ।   किञ्चित् दूरं धावित्वा शशकः पृष्ठतः अपश्यत्। सः शनैः शनैः आगच्छन्तं कच्छपम् अपश्यत्   ।   अयं मन्दगामी प्राणी मां कदापि प्राप्तुं (न) शक्नोति इति शशकः अचिन्तयत्   ।   आत्मविश्वासेन पूर्णः सः वृक्षस्य छायायां विश्रामार्थं सुप्तवान्   ।  

तावत् कच्छपः एकैकं मन्दं स्थिरं च पदं अस्थाप्य अग्रे गन्तुम् अनुवर्तत।   ।   सः विश्रामार्थं न अतिष्ठत् निरन्तरं पुरोधावत्   ।   शशकः यावत्कालं निद्रातुम् ऐच्छत् तस्मात् अधिकं सुप्तवान्   ।   यदा सः अन्ततः उत्थितवान् तदा सः समाप्तिरेखां प्रति अपश्यत्। तत्र प्रायः प्राप्तं कूर्मं दृष्ट्वा सः अत्यन्तं विस्मितः अभवत्।   ।   शशकः सहसा उत्थाय यथाशक्ति अधावत्   ।   किन्तु अतीव विलम्बः जातः आसीत्   ।   कूर्मः प्रथमम् एव समाप्तिरेखाम् अतिक्रान्तवान् आसीत्।   ।   जन्तवः कूर्मस्य जयघोषं कृतवन्तः।   ।   शशकः लज्जितः सन् स्वशिरम् अधः कृतवान्   ।   कूर्मः मन्दहासेन उक्तवान् मन्दं च स्थिरं च गमनं जयति स्पर्धाम्   ।