एकदा वने एकः सिंहः वसति स्म   ।   सः प्रतिदिनं अनेकान् पशून् हन्ति स्म   ।   वनस्य सर्वे पशवः भयभीताः आसन्   ।   ते एकत्र मिलित्वा चिन्तितवन्तः   ।   ततः ते सिंहस्य समीपं गतवन्तः   ।   ते अवदन् हे सिंहराज त्वं प्रतिदिनं अनेकान् पशून् मा हन । वयं प्रतिदिनं एकं पशुं तव समीपं प्रेषयामः   ।   सिंहः तत् अङ्गीकृतवान्   ।   ततः आरभ्य प्रतिदिनं एकः पशुः सिंहस्य भोजनार्थं गच्छति स्म   ।   एकदा एकस्य शशकस्य क्रमः आगतः   ।   सः लघुः आसीत् किन्तु बुद्धिमान् आसीत्   ।   शशकः जानाति स्म यत् सिंहः अहङ्कारी आसीत्   ।   अतः सः सिंहस्य समीपं विलम्बेन अगच्छत्   ।   सिंहः क्षुधया क्रुद्धः अभवत्   ।   सः अवदत् त्वं विलम्बेन किमर्थम् आगतः   ।   शशकः अवदत् मार्गे अन्यः सिंहः माम् अवारयत् सः अवदत् यत् सः एव अस्य वनस्य राजा अस्ति इति   ।   सिंहः अतीव क्रुद्धः अभवत्   ।   सः अवदत् सः सिंहः कुत्र अस्ति   ।   शशकः अवदत् आगच्छ अहं त्वां तस्य समीपं नयामि   ।   ततः शशकः सिंहं एकस्य कूपस्य समीपं नीतवान्   ।   सः अवदत् सः सिंहः अस्मिन् कूपे वसति   ।   सिंहः कूपे अपश्यत्   ।   तत्र सः स्वस्य प्रतिबिम्बं दृष्टवान्   ।   स्वप्रतिबिम्बम् अन्यं सिंहम् इति मत्वा सिंहः उच्चैः गर्जितवान्   ।   कूपात् प्रतिध्वनिः अपि आगतः   ।   सिंहः अधिकं क्रुद्धः अभवत्   ।   सः तत्क्षणम् कूपे अपतत्   ।   सः तस्मात् कूपात् निर्गन्तुं न शक्तवान्   ।   एवं सिंहः मृतः   ।   सर्वे पशवः प्रसन्नाः अभवन्   ।   शशकः स्वबुद्ध्या वनस्य सर्वान् पशून् अरक्षत्   ।   अतः बोधः अयम्: बुद्धिः बलात् श्रेष्ठा भवति   ।