एकदा एकः सिंहः वृक्षस्य अधः निद्रां करोति स्म   ।   तस्मिन् समये एकः लघुः मूषकः तस्य शरीरे धावितुम् आरब्धवान्   ।   मूषकस्य धावनेन सिंहस्य निद्रा भङ्गा अभवत्   ।   सिंहः क्रुद्धः अभवत्   ।   सः मूषकम् स्वपादेन अगृह्णात्   ।   मूषकः भयभीतः अभवत्   ।   सः प्रार्थितवान् हे सिंहराज कृपया माम् मुञ्च । भविष्ये अहम् भवतः साहाय्यम् करिष्यामि   ।   सिंहः अहसत्   ।   सः अचिन्तयत् एषः लघुः मूषकः । मम साहाय्यम् कथम् करिष्यति ? तथापि सः दयां कृत्वा मूषकम् मोचितवान्   ।   कतिपयदिनानन्तरम् सिंहः व्याधस्य जाले पतितः   ।   सः बहु प्रयत्नम् कृतवान् किन्तु मुक्तः न अभवत्   ।   सः उच्चैः अक्रन्दत्   ।   तस्य क्रन्दनम् श्रुत्वा मूषकः तत्र आगच्छत्   ।   सः स्वदन्तैः जालम् कर्तयितुम् आरब्धवान्   ।   शीघ्रमेव जालम् नष्टम् अभवत् सिंहः च मुक्तः अभवत्   ।   सिंहः अवदत् मित्र त्वम् मम प्राणान् रक्षितवान्   ।   अहम् पूर्वम् त्वाम् अल्पम् इति चिन्तितवान्   ।   अधुना जानामि यत् लघुः अपि महान् उपकारम् कर्तुम् शक्नोति   ।   मूषकः प्रसन्नः अभवत्   ।   ते मित्रे अभवताम्   ।