चित्रपुरस्य राजा कीर्तिसेनः   ।   सद्यः एव अहं मरणं प्राप्स्यामि इति भीतिः तस्य मनसि कदाचित् अकस्मात् उत्पन्ना   ।  

मन्त्री धर्मसेनः एतं विषयं ज्ञातवान्   ।   अतः सः समीपे अरण्ये तपः आचरतः ज्ञानानन्दमुनेः दर्शनं प्राप्य आगच्छतु इति सूचितवान्   ।  

कीर्तिसेनः ज्ञानानन्दस्य आश्रमं गतवान्   ।   तत्र आत्मनः भीतिं निवेद्य पृष्टवान् भवन्तः त्रिकालज्ञाः महातपस्विनः   ।   सर्वम् अपि जानन्ति एव   ।   यथा मरणं मम न भवेत् तथा कर्तुं कोऽपि उपायः अस्ति वा इति   ।  

ज्ञानानन्दः मन्दहासं प्रकटयन् उक्तवान् महाराज ! भवान् इदानीम् अपि तारुण्ये अस्ति   ।   सदा एवम् एव भवामि इति चिन्तयन् मरणात् भीतः भवान्   ।   किन्तु कालान्तरे भवान् वृद्धः भविष्यति   ।   दृष्टिः श्रवणशक्तिः च क्षीणा भविष्यति दन्ताः मुखतः निर्गमिष्यन्ति देहः दुर्बलः भविष्यति   ।   एषः प्रकृतिधर्मः   ।   अस्याम् अवस्थायाम् चिरं जीवितव्यम् इति आशा एव न भवति   ।   तदा मरणम् एव इच्छति भवान्   ।   एवं स्थिते मरणस्य भीतिः किमर्थम् ? मरणनिवारणार्थम् उपायः किमर्थम् अन्वेष्टव्यः ? इति   ।  

कीर्तिसेनः ज्ञानानन्दं नमस्कृत्य महात्मन् ! भवतः अनुग्रहेण मयि विवेकः उदितः   ।   मरण भीतिः इदानीं दूरङ्गता   ।   आगमनं सफलं जातम् इति उक्त्वा राजधानीं प्रतिगतवान्   ।